Ο Αντρέα Ντε Άνταμιτς, ο άνθρωπος που καθιέρωσε τις Σχολές Μετεκπαίδευσης Οδηγών στον κόσμο (τουλάχιστον στην Ευρώπη) ταξιδεύει ήδη για άλλους κόσμους, αφήνοντας στην κοινωνία συνολικά και σε πολλούς από εμάς προσωπικά, πλούσια κληρονομιά.
Γεννημένος στις 3/10/1941, έγινε γρήγορα γνωστός σαν οδηγός αγώνων με 5ετή θητεία (1968-1973) στην Φόρμουλα 1, οδηγώντας για διάφορες ομάδες, όπως η Ferrari, η McLaren, η March, η Surtees και η Brabham. Σημείωσε συνολικά 6 βαθμούς στο πρωτάθλημα, αλλά σταμάτησε μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό που είχε στον αγώνα Φ1 του Σίλβερστοουν.
Μετά την αποχώρησή του, το 1974, έγινε μία από τις πιο σεβαστές φωνές στον ιταλικό αθλητισμό, σχολιάζοντας τη Φόρμουλα 1 για την τηλεόραση. Παρουσίασε επίσης την ιστορική τηλεοπτική εκπομπή “Grand Prix”.
Όμως, αυτό για το οποίο θα τον θυμόμαστε δια βίου, είναι η ίδρυση του πρώτου Κέντρου Μετεκπαίδευσης Οδηγών (“Centro Internazionale Guida Sicura”) στο Βαράνο της Ιταλίας, με την υποστήριξη της Alfa Romeo, στα χρώματα της οποίας είχε κερδίσει δύο φορές το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού.
Τον γνωρίσαμε στην πίστα του Βαράνο ντε Μελεγκάρι το 1991 και κυριολεκτικά μας άνοιξε τα μάτια.
Τον αντιγράψαμε (για να λέμε την πλήρη αλήθεια) και πάνω στην ιδέα του στήριξαν (στηρίξαμε) οι Τεχνικές Εκδόσεις του αείμνηστου Κώστα Καββαθά την είσοδο τους στο ΧΑΑ.
Εξ αιτίας του δημιουργήθηκε το Κέντρο Οδικής Ασφάλειας 4T-Safetrack, με έναρξη λειτουργίας την 30/10/2000, ενώ λίγο αργότερα αγοράστηκαν 250 στρέμματα γης στην Ριτσώνα για την δημιουργία του «ελληνικού Βαράνο», κάτι που τελικά δεν υλοποιήθηκε για διάφορους λόγους.
Χιλιάδες Ελλήνων οδηγών, κατόχων διπλώματος, έμαθαν (και μαθαίνουν ακόμα) πως η οδήγηση είναι κάτι πολύ περισσότερο από την κτήση άδειας οδήγησης από το ΥΜετ.
Ένας θεός ξέρει πόσα τροχαία έχουν αποφευχθεί χάρη στην επιδραστικότητα του Ντε Άνταμιτς σε όλους εμάς που μεταφέραμε την ιδέα του στην πολύπαθη (ειδικά στο θέμα οδικής ασφάλειας) χώρα μας.
Σε πρώτο πρόσωπο δεν θα ξεχάσω ποτέ, όταν στον πρώτο χρόνο λειτουργίας του «4T-Safetrack» στα Μέγαρα, μας επισκέφτηκε και παρακολούθησε αποσπασματικά ένα από τα πολλά σεμινάρια της εποχής εκείνης.
Στην σκέψη ότι, μπορεί να μας κατηγορούσε σαν αντιγραφείς σφετεριστές της ιδέας του, είχα κοκκινίσει μέχρι τα κορδόνια των παπουτσιών μου, μέχρι που ώρες αργότερα σε στενού κύκλου δείπνο, εξέφρασε την επιθυμία του να συμμετέχει στο εταιρικό σχήμα με ποσοστό τουλάχιστον 25%.
Μεγαλύτερο έπαινο δεν έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου, ενώ δεν θα ξεχάσουμε ποτέ (εγώ και ο ΣΧ) την δικαιολογημένη έκρηξη υπερηφάνειας του Κώστα Καββαθά για την επόμενη ημέρα των 4Τροχοί, όπως λέγαμε τότε το Safetrack.
Τελικά η συνεργασία δεν ευοδώθηκε κυρίως λόγω του ότι ο Ντε Άνταμιτς ήταν δεμένος με την Alfa Romeo, ενώ το Safetrack ήταν τότε πολυσυλλεκτικό σε χορηγούς.
Ποιος ξέρει, ίσως στην άλλη ζωή καταφέρουν τελικά τη συνεργασία οι δύο πρόσφατα μεταστάντες, παρολίγον συνέταιροι.
Εμείς εδώ συνεχίζουμε, χωρίς να ξεχνάμε από πού ξεκινήσαμε και σε ποιους οφείλουμε.
Αντίο Δάσκαλε.
